قانون مجازات خودداری از کمک به مصدومین

قانون مجازات خودداری از كمک به مصدومين

قانون مجازات خودداری از کمک به مصدومین

ماده واحده

۱ – هرکس شخص یا اشخاصی را در معرض خطر جانی مشاهده کند

و بتواند با اقدام فوری خود یا کمک طلبیدن از دیگران یا اعلام فوری

به مراجع یا مقامات صلاحیتدار از وقوع خطر یا تشدید نتیجه آن جلوگیری کند

بدون اینکه با این اقدام خطری متوجه خود خود او یا دیگران شود

و با وجود استمداد یا دلالت اوضاع و احوال بر ضرورت کمک از اقدام به این امر خودداری نماید.

به حبس جنحه ای تا یک سال و یا جزای نقدی تا پنجاه هزار ریال محکوم خواهد شد.

در این مورد اگر مرتکب از کسانی باشد که به اقتضای حرفه خود می توانسته کمک موثری بنماید

به حبس جنحه ای از سه ماه تا دو سال یا جزای نقدی از ده هزار ریال تا یکصد هزار ریال محکوم خواهد شد.
مسئولان مراکز درمانی اعم از دولتی یا خصوصی که از پذیرفتن شخص آسیب دیده

و اقدام به درمان او یا کمکهای اولیه امتناع نمایند به حداکثر مجازات ذکر شده محکوم می شوند.

نحوه تامین هزینه درمان این قبیل بیماران و سایر مسائل مربوط به موجب آیین نامه ای است

که به تصویب هیات وزیران خواهد رسید.

۲ – هرگاه کسانی که حسب وظیفه یا قانون مکلفند

به اشخاص آسیب دیده یا اشخاصی که در معرض خطر جانی قرار دارند کمک نمایند از اقدام لازم و کمک به آنها خودداری کنند،

به حبس جنحه ای از شش ماه تا سه سال محکوم خواهند شد.
۳ – دولت مکلف است در شهرها و راهها به تناسب احتیاج مراکز درمان فوری (اورژانس ) و

وسایل انتقال مصدومین و بیماران که احتیاج به کمک فوری دارند ایجاد و فراهم نماید.
۴ – مامورین انتظامی نباید متعرض کسانی که خود متهم نبوده

و اشخاص آسیب دیده را به مراجع انتظامی یا مراکز درمانی می رسانند بشوند.

قانون فوق مشتمل بر یک ماده پس از تصویب مجلس شورای ملی در جلسه روز سه شنبه ۱۶ اردیبهشت ماه ۱۳۵۴

در جلسه روز دوشنبه پنجم خرداد ماه یک هزار و سیصد و پنجاه و چهار شمسی به تصویب مجلس سنا رسید.